Badania lekarskie – kto za nie płaci?


badanieKodeks pracy (art.229 §4) zakazuje pracodawcy dopuszczenia do pracy pracownika, który nie posiada aktualnego orzeczenia lekarskiego, które stwierdzałoby jego zdolność do pracy na określonym stanowisku. Tak więc obydwie strony stosunku pracy zobowiązane są do dbałości, aby badania były wykonane na czas.

W zależności od potrzeby badania mają postać:

  1. Badania wstępnego – w momencie przyjęcia do pracy (art.229 § 1).
  2. Badania okresowe – wykonuje się je w terminach wyznaczonych przez lekarza, w trakcie zatrudnienia (art.229 § 2).
  3. Badania kontrolne – konieczne do przeprowadzenia, jeśli pracownik chorował dłużej niż 30 dni (art.229 § 2).

Badania wstępne ewentualny pracownik przeprowadza w dowolnym dla siebie terminie, ważne aby były zakończone na dzień przyjęcia do pracy. Okresowe zaś i kontrolne powinny w miarę możliwości być przeprowadzone w godzinach pracy. Jeśli jest to niemożliwe, pracownikowi należy się czas wolny w takim wymiarze, w jakim przebywał na badaniach lekarskich. Niezależnie od tego, czy badania odbyły się w miejscu pracy, czy poza nim, w czasie pracy czy udzielony został czas wolny, pracownikowi przysługuje wynagrodzenie, tak jakby świadczył pracę (art.229 § 3).

Koszt badań lekarskich zawsze pokrywa pracodawca. Jeśli konieczne jest, aby pracownik pojechał do lekarza, przysługuje mu zwrot kosztów przejazdu (art.229 § 3). Wątpliwości pracodawców budzi sytuacja, kiedy wysyła na badania wstępne kogoś, to jednak potem pracy nie podejmie. Nawet jeśli stosunek pracy nie zostanie nawiązany, zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o pdof koszty związane z takim badanie są podatkowymi kosztami uzyskania przychodu..